เมื่อตั้งกลุ่มคริสตชนที่นครพนมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คุณพ่อโปรดม ได้เดินทางไปสกลนครพร้อมกับ ครูทัน ในเดือนมิถุนายน
ค. ศ. 1884 ( พ. ศ. 2427) เพื่อเยี่ยมคริสตชนที่อพยพมาจากประเทศเวียดนาม


     ตามที่ได้ยินมาคุณพ่อได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากคริสตชนชาวเวียดนาม และมีชาวเวียดนามจำนวนหนึ่งมาขอสมัครเป็นคริสตชน
คุณพ่อได้สร้างที่พักและอยู่กับพวกเขา 1 เดือนแล้วมอบให้ ครูทัน ดูแล ก่อนจะเดินทางกลับนครพนม  เดือนสิงหาคม ค . ศ. 1884 ( พ. ศ. 2427)
คุณพ่อโปรดม เดินทางไปสกลนครอีกครั้งพร้อมกับ คุณพ่อเกโก เพื่อสอนคำสอน แก่ชาวเวียดนามที่สนใจ และโปรดศีลล้างบาป
ในวันสมโภชพระนางมารีย์รับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ วันที่ 15 สิงหาคม ปีเดียวกัน
      จากนั้นได้มอบกลุ่มคริสตชนใหม่ให้ คุณพ่อเกโก กับ ครูทัน ดูแล หลังการฉลองนักบุญทั้งหลายปีนั้นเอง คุณพ่อเกโก
ได้ย้ายกลุ่มคริสตชนที่สกลนครด้วยแพใหญ่มาตั้งรกรากที่ท่าแร่


     คริสตชนกลุ่มแรกที่ย้ายมามี 20 ครอบครัวประมาณ 150 คน รวมถึงผู้ที่กำลังเตรียมรับศีลล้างบาปซึ่งมีทั้งชาวเวียดนามและพื้นเมือง
ส่วนมากเป็นทาสที่ได้รับการไถ่ให้เป็นอิสระหรือพวกที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผีปอบและในวันสมโภชพระคริสตสมภพปี ค. ศ. 1884 (พ.ศ. 2427)
คริสตชนใหม่จำนวน 35 คนได้รับศีลมหาสนิทครั้งแรกในโรงเรือนที่ทำเป็นวัดชั่วคราวที่ท่าแร่ พร้อมกับการล้างบาปคริสตชนกลุ่มแรกจำนวน
8 คน


        จากสกลนครสู่ท่าแร่ในปี ค.ศ. 1884 ( พ. ศ. 2427) นับเนื่องถึงปัจจุบันเป็นเวลา 125 ปี
นับเป็นชุมชนที่เก่าแก่ที่เป็นศูนย์กลางทางความเชื่อและการแพร่ธรรมของอัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสง

       ปัจจุบันท่าแร่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหมู่บ้านคริสตชนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยที่มีประวัติศาสตร์และเอกลักษณ์เฉพาะ
อีกทั้งยังมีศิลปวัฒนธรรมและประเพณีอันดีงามหลายอย่างที่ชาวท่าแร่ควรภาคภูมิใจ

       ความเป็นมาของอัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสง เกี่ยวข้องโดยตรงกับประวัติการเผยแผ่คริสตศาสนาในภาคอีสานของประเทศไทย
ซึ่งมีความพยายามหลายสมัยตั้งแต่แรกที่คริสตศาสนาเข้ามาในประเทศสยามในสมัยพระสังฆราชลาโน แต่ความพยายามนี้มาสำเร็จ
ในสมัยพระสังฆราชหลุยส์ เวย์ ในปี ค.ศ. 1881 ( พ. ศ. 2424)ที่ส่งคุณพ่อโปรดมและคุณพ่อเกโกเข้ามาแพร่ธรรมในภาคอีสาน


        ผลจากการทำงานด้วยความร้อนรนและกล้าหาญเด็ดเดี่ยวของมิชชันนารีรุ่นแรก ได้ก่อให้เกิดคริสตชุมชนขึ้นในสามจุดใหญ่คือ
อุบลราชธานี นครพนม และสกลนคร ที่กลายมาเป็นรากฐานอันมั่นคงของ “มิสซังลาว” ซึ่งครอบคลุมภาคอีสานของประเทศไทย
และประเทศลาวทั้งหมด โดยแยกออกจากมิสซังสยามในปี ค. ศ. 1899 ( พ. ศ. 2442) ก่อนที่จะแยกออกเป็น 3 มิสซัง
เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค. ศ. 1950 ( พ. ศ. 2493) คือ

            มิสซังท่าแร่ ซึ่งครอบคลุมภาคอีสานทั้งหมด
               มิสซังเวียงจันทน์และ
               มิสซังท่าแขกในประเทศลาว


     ต่อมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค. ศ. 1953 ( พ.ศ. 2496) มิสซังท่าแร่ได้แยกออกเป็น 3 มิสซัง คือมิสซังท่าแร่ มิสซังอุบลราชธานี
และเทียบมิสซังอุดรธานี จนกระทั่งได้รับยกฐานะเป็น “ สังฆมณฑลท่าแร่- หนองแสง” เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค. ศ. 1960 ( พ. ศ. 2503)
มีการเพิ่มชื่อ “หนองแสง” เข้ามาในฐานะที่เคยเป็นศูนย์กลางการแพร่ธรรมในอดีต และที่สุดได้รับการสถาปนาเป็น
“ อัครสังฆมณฑลท่าแร่- หนองแสง” เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1965 ( พ.ศ. 2508)

      125 ปีแห่งความเชื่อและการแพร่ธรรมจึงเป็นช่วงเวลาแห่งพระพรของพระเจ้า ในความรักเมตตาของพระองค์ที่โปรดให้
อัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสงผ่านช่วงเวลาต่างๆ มาอย่างราบรื่น นับเป็นแผนการและพยานสอดส่องของพระเจ้า
ที่โปรดให้มีพระสังฆราชผู้ปกครองในช่วงเวลาที่ถูกต้องเหมาะสมกับยุคสมัย ตามลำดับดังนี้

1938, ท่าแร่

1947, ท่าแร่, เข้าเงียบประจำปี

1950, ท่าแร่, คณะสงฆ์-ฯพณฯ บาเย

1953, ท่าแร่, คณะสงฆ์-ฯพณฯ มงคล ประคองจิต

1957, ท่าแร่, คณะสงฆ์-ฯพณฯ มงคล ประคองจิต

1957, ท่าแร่, เข้าเงียบประจำปี

1958, ท่าแร่, เข้าเงียบประจำปี

1964, ท่าแร่, เข้าเงียบประจำปี

ซาเวียร์ เกโก 1855-1918

ปิแอร์ โกลาส์ 1934-1987

ยอร์ซ ดาแบง

ยอแซฟ กอมบูริเออ 1861-1939

ยัง ยังเซน 1923-1976