| " รักในหลวง ห่วงชุมชน คนของแผ่นดิน สร้างถิ่น ไทยเจริญ"  |
 |
  |
 |
Forum-กระดานข่าวชาวนาโพธิ์ Call : 66 042 769265 |
|||
พระสังฆราชแห่งที่ราบสูง
|
|||||||||||||||||||
 |
พระคุณเจ้าหลุยส์จำเนียร สันติสุขนิรันดร์ เมื่อเรียนจบบ้านเณรฟาติมา ท่าแร่ แล้วได้ไปศึกษาต่อที่กรุงโรม รุ่นเดียวกันมีคุณพ่อประวิทย์ พงษ์วิรัชไชย คุณพ่อเพิ่มศักดิ์ เสรีรักษ์ และคุณพ่อสำราญ วงศ์เสงี่ยม มีน้องชายเป็นพระสงฆ์คณะซาเลเซียนชื่อคุณพ่อบรรจง สันติสุขนิรันดร์ อายุห่างกัน 4 ปี ในช่วงนั้นเป็นช่วงหลังสังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 พวกเณรหลายคนก็ยังตื่นเต้นและสับสนกับความเปลี่ยนแปลงในช่วงนั้น เรื่องกระแสเรียก เรื่องความนบนอบ และเรื่องชีวิตโสด เรื่องการบวช ปกติที่กรุงโรม จะบวชกันในเดือนธันวาคม แต่เลื่อนไปเป็นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1970 เป็นช่วงที่ต้องเขียนวิทยานิพนธ์ เตรียมสอบ และเตรียมเรื่องบวชไปด้วย ดูวุ่นวายไปหมด ผู้ใหญ่เขาคิดอะไรไม่รู้ คงจะเกรงว่าเมื่อเราบวชแล้ว อาจจะไม่อยู่ในร่องในรอยนักก็ไม่รู้ ได้บวชร่วมกันกับเพื่อนๆ 270 องค์ โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเปาโลที่ 6 ที่ลานจัตุรัสนักบุญเปโตร กรุงโรม ประเทศอิตาลี |
|||||||||
|
เรามีโอกาสเข้าเงียบกันทุกเดือน หลังเกี่ยวข้าวฉลองวัดเกือบทุกเสาร์ ในช่วงฤดูร้อนหลังเฮ็ดนาแล้ว อยากให้เขาได้พบกันเป็นกลุ่มเล็กๆ 5-10 คน จะได้พูดคุยกันมากขึ้น เรื่องงาน ก็ได้เน้นกับพระสงฆ์เราว่า ถ้าจัดเวลาแต่ละวัน และลำดับความสำคัญของงานให้ถูกต้อง ก็จะทำให้ไม่ยุ่งยาก และได้ทั้งงานและมีความสุข การสวดภาวนา ถ้าพระสงฆ์เราใช้เวลาสักวันละ 1 ชั่วโมง ก็คิดว่าจะทำให้ชีวิตสงฆ์เราดีขึ้นมาก ถ้าเราไม่สวดภาวนา การทำงานของเราก็คงเหมือนกับคนทั่วไป และงานอะไรที่หนักไป มากไป ก็แบ่งให้คนอื่น หรือให้คนอื่นช่วย แม้นแต่ซิสเตอร์และฆราวาสด้วย เรื่องสวัสดิการของพระสงฆ์ ผมมองดูว่า พระสงฆ์เราส่วนใหญ่บวชมาก็ต้องกู้เงินมิสซัง หรือยืมญาติพี่น้อง และคนรู้จักมาซื้อรถ ก็กลายเป็นหนี้ ตอนนี้คิดว่าสังฆมณฑลจะจัดการให้ เพื่อความสบายใจของพวกเขา ผมจัดซื้อให้ปีละ 10 คัน และทำมาได้ 2 ปี และคนหนึ่งอย่างน้อยก็ 10 ปี ในฐานะเป็นอัครสังฆมณฑล เราก็พูดกันว่ามีอะไรก็ช่วยกัน เช่น บางสังฆมณฑลต้องการให้พระสงฆ์ของเราไปช่วย เช่นอุดรฯ มีพ่อมิสชันนารีกลับไปประเทศของเขาหลายองค์ พระคุณเจ้ายอ จากอุดรฯ ขอมา เราก็จัดพ่อของเราให้ไปช่วยสักระยะหนึ่ง งานที่ถือว่าสำคัญเป็นอันดับแรกๆ คือ กลุ่มคริสตชนพื้นฐาน (ฺBEC, Basic Ecclesial Community) เพราะเห็นว่าสำคัญและทำให้ชุมชน พระศาสนจักรเข้มแข็ง เคยมีถึง 800 กลุ่ม แต่ทุกวันนี้เหลือ 400 กลุ่ม เนื่องจากบางกลุ่มเล็กๆ ไม่ค่อยมีผู้นำที่เข้มแข็ง เราเคยส่งพระสงฆ์และฆราวาสไปดูงานต่างประเทศเรื่องนี้ เพื่อจะได้เข้าใจจิตตารมณ์และวิธีการของเขา เมื่อกลับมาจะได้ทำงานเลย เพราะเมื่อพวกเขาพบปะกัน ก็จะได้พูดคุย แบ่งปัน ช่วยเหลือ เอาใจใส่กันและกัน ดูแลกันเอง ทั้งเรื่องจิตใจ เรื่องการทำมาหากิน เรื่องลูกเต้าของเขาด้วย เราได้ยินบ่อยๆ อีสานอพยพเข้าเมืองมาทำงาน ชนบทมีแต่คนแก่และเด็กๆ คริสตังเองก็มีเหมือนกัน เรื่องนี้ในฐานะนายชุมพาบาลทำอย่างไร? เรื่องชาวอีสานอพยพย้ายถิ่นเข้ามาทำงานในเมือง ในกรุงเทพฯ เราเคยรวมกลุ่มพวกเขา ที่โรงเรียนพระวรสาร ยานนาวา ก็เคยรวมได้ถึง 200-300 คน แต่ตอนหลังๆ ก็หายไป เนื่องจากคนที่เข้ามาทำงานกระจายไปในที่ต่างๆ มาก ไม่เหมือนสมัยก่อนที่มีไม่กี่แห่ง ตามวัด ตามโรงเรียน เดี๋ยวนี้กระจายและทำงานหลากหลายมาก แต่คิดว่าจะพยายามรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ยังมีแรงงานต่างประเทศอีก เมื่อ 6-7 เดือนที่ผ่านมาได้เดินทางไปไต้หวัน เพื่อพบกับคนไทยที่ไปทำงานที่ไต้หวัน เพื่อดูงานที่นั่น เพราะทางไต้หวันอยากให้มีพระสงฆ์ไทยไปอยู่ดูแลคนไทยที่นั่น คนไทยไปอยู่ที่ไต้หวันเป็นแสนคน ใน 4 สังฆมณฑลอีสาน เราได้พูดกันและคิดว่าจะต้องพยายามจัดพระสงฆ์เราไปดูแลเขาให้ในไม่ช้านี้ |
|||||||||
