บทนำ

คอร์รี่ บูม อาศัยอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของร้านขายนาฬิกา เมื่อทหารนาซีบุกยึดเนเธอร์แลนด์ ครอบครัวของเธอได้ให้ความช่วยเหลือชาวยิวเป็นจำนวนมากไม่ให้ถูกกวาดต้อนไปที่ค่ายมรณะเอาชวิทซ์ ( Auschwitz) ที่สุดมีบางคนรู้ความเป็นไปที่ครอบครัวเธอกำลังทำอยู่ ทำให้เธอและน้องสาวที่ชื่อเบทซีถูกส่งตัวไปยังค่ายกักกันลาเวนบรัค
( Ravenbruck)

มีเพียงคอร์รีที่รอดชีวิตจากการทรมานในค่ายกักกัน เมื่อสงครามสงบเธอได้เดินทางไปทั่วยุโรป บรรยายเกี่ยวกับการให้อภัยและการคืนดีกัน หลังการบรรยายครั้งหนึ่งที่เมืองมิวนิค ประเทศเยอรมัน ชายคนหนึ่งได้ก้าวออกมาข้างหน้า ขอบคุณเธอสำหรับการบรรยายที่ดีเยี่ยม คอรร์รีแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เขาคือทหารนาซีจากค่ายลาเวนบรัค ชายคนนั้นยื่นมือออกมาเพื่อสัมผัสมือเธอ คอร์รีตัวแข็งทื่อไม่สามารถสัมผัสมือเขาได้ ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งพูดเรื่องการให้อภัยและการคืนดีกัน

ความเลวร้ายซึ่งคอร์รีได้รับที่ค่ายกักกัน และความตายของน้องสาวของเธอหวนกลับคืนมาอีกครั้ง กระทั่งเธอเริ่มภาวนาในใจว่า “ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ลูกไม่สามารถอภัยชายคนนี้ได้ โปรดยกโทษให้ลูกด้วย ” ในเวลานั้นเอง เธอสามารถสัมผัสมือและอภัยความผิดของเขาได้อย่างสนิทใจ ประสบการณ์วันนั้นทำให้เธอเข้าใจว่า อาศัยพระหรรษทานและความช่วยเหลือของพระเยซูเจ้า เธอสามารถอภัยและยกโทษให้คนที่ทำผิดต่อเธอได้ เพราะเมื่อพระเยซูเจ้าทรงสอนให้เรารักศัตรู พระองค์ทรงประทานพระหรรษทานที่จำเป็นแก่เราด้วยเช่นกัน เพื่อให้สามารถอภัยคนที่ทำผิดต่อเราได้

1.      จงให้อภัยเสมอไป

คำอุปมาที่พระเยซูเจ้าทรงเล่าในพระวรสารวันนี้ เตือนเราถึงหน้าที่และพันธกิจสำคัญของการเป็นคริสตชน ในการเดินตามรอยเท้าและก้าวย่างของพระเยซูเจ้า อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้ให้แบบอย่างแก่เราเรื่องการให้อภัย ขณะถูกตรึงบนกางเขนพระองค์ได้ร้องขอพระบิดาให้อภัยผู้ที่ประหารพระองค์ “ พระบิดาเจ้าข้า โปรดอภัยความผิดแก่เขาเถิด เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร ” ( ลก 23 :34) นี่คือ ความรักที่เปี่ยมล้นในหัวใจของพระองค์แม้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดของชีวิต (ถูกทรมานอย่างแสนสาหัสใกล้จะตาย)

เราต้องขอบคุณเปโตรที่ยกปัญหาถามพระเยซูเจ้าว่า “ ถ้าพี่น้องทำผิดต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าต้องยกโทษให้เขาสักกี่ครั้ง ถึงเจ็ดครั้งพอไหม ? ” เปโตรหวังจะได้รับคำชมจากพระเยซูเจ้า เพราะเลขเจ็ดถือเป็นเลขที่สมบูรณ์ในพระคัมภีร์ อีกทั้ง ตามคำสอนของอาจารย์ชาวยิว การยกโทษให้คนที่ทำผิดต่อเราสามครั้งถือว่ามากที่สุดแล้ว และเปโตรเสนอให้ทำมากกว่าสองเท่า แต่พระเยซูเจ้าตอบเปโตรว่า “ ต้องยกโทษให้เจ็ดคูณเจ็ดสิบครั้ง ” ซึ่งหมายถึง “ จำนวนที่ไม่จำกัด ” ต้องยกโทษตลอดไปหรือให้อภัยแบบไร้ขีดจำกัด

การให้อภัยเสมอ เป็นเรื่องที่ยากมากทั้งแนวคิดและวิธีปฏิบัติ เพราะความคุ้นเคยกับการแก้แค้นผูกพยาบาทแบบ “ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ” ที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของมนุษย์ แต่พระเยซูเจ้าสอนว่าเพื่อจะมีความสุขในชีวิตต้อง “ ยกโทษให้ผู้อื่นเสมอ ” คำอุปมาที่พระองค์ทรงเล่าในพระวรสาร ชี้ให้เห็นถึงจำนวนเงินมหาศาลที่คนรับใช้เป็นหนี้กษัตริย์ไม่อาจใช้คืนได้หมดชั่วชีวิตของเขา ซึ่งแตกต่างจากเงินเพียงเล็กน้อยที่เพื่อนเป็นหนี้เขาอยู่ สิ่งนี้ทำให้เราต้องตระหนักว่า ความผิดที่คนอื่นทำต่อเรา เทียบไม่ได้กับความผิดที่เราทำต่อพระเจ้า แต่พระเจ้าทรงพระทัยเมตตากรุณา ทรงอภัยความผิดของเราเสมอ เราจึงต้องให้อภัยคนอื่นด้วยเช่นเดียวกัน

ในทางจิตวิทยา การไม่ยอมให้อภัยนำมาซึ่งความทุกข์ทรมานในจิตใจ การให้อภัย ไม่เพียงส่งผลดีต่อสุขภาพจิตแต่ยังส่งผลดีต่อชีวิตจิตของเราด้วย ดังนี้ พระเยซูเจ้าจึงสอนให้เรารักผู้อื่นแม้เขาจะทำไม่ดีต่อเรา ให้อภัยเขาด้วยใจจริง ไม่ตอบแทนความชั่วด้วยความเกลียดชังหรือการแก้แค้น แต่ด้วยความรักและการให้อภัย หากเราไม่ทำเช่นนี้ไม่ใช่พระเจ้าที่ลงโทษเรา แต่เป็นเราที่ทำร้ายตัวเอง เราจะมีความรู้สึกทุกข์ใจไม่เป็นสุข ในทางกลับกัน การให้อภัยย่อมนำสันติสุขแท้มาสู่จิตใจของผู้ให้อภัยและผู้ได้รับการอภัยเสมอ

2.     บทเรียนสำหรับเรา

คำอุปมาในพระวรสารวันนี้ ได้ให้บทเรียนที่สำคัญสำหรับเราคริสตชนในเรื่องการให้อภัย ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่แสดงถึงความเชื่อและการปฏิบัติแบบคริสตชน

ประการแรก จงให้อภัยเพื่อจะได้รับการอภัย การให้อภัยเพื่อนพี่น้องด้วยจริงใจ คือเงื่อนไขสำคัญหากเราต้องการให้พระเจ้าอภัยบาปเรา “ โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น ” (มธ 6:12) การคืนดีกับเพื่อนพี่น้องย่อมประเสริฐกว่าการถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้า เราคืนดีกับพระเจ้าไม่ได้ หากเราไม่คืนดีกับเพื่อนพี่น้อง เราให้อภัยพี่น้องไม่ได้ ถ้าพระเจ้าไม่ให้อภัยเราก่อน

ประการที่สอง จงเป็นผู้ใจดีมีเมตตา พระเจ้าทรงเมตตากรุณาต่อเราก่อนเสมอ “ พระองค์โปรดให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นเหนือคนดีและคนชั่ว โปรดให้ฝนตกเหนือคนชอบธรรมและคนอธรรม ” ( มธ 5:45) ทรงส่งพระบุตรแต่องค์เดียวของพระองค์มาในโลกเพราะความรัก เราจึงต้องมีใจเมตตาต่อกัน “ ผู้มีใจเมตตาย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับพระเมตตา ” (มธ 5:7) ความเมตตากรุณาของพระเจ้าขึ้นอยู่กับความเมตตาของเราต่อผู้อื่น ผู้รับใช้ไร้เมตตาคนนั้นได้รับโทษ เพราะขาดความเมตตาต่อเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งได้รับความเมตตาอย่างใหญ่หลวงจากกษัตริย์

ประการที่สาม จงเป็นคนแรกที่ให้อภัย การให้อภัยเป็นเรื่องที่ยากลำบากเสมอ โดยเฉพาะกับคนที่ปฏิเสธการให้อภัยของเรา แต่ความรักของพระเจ้าและความรักต่อเพื่อนพี่น้อง เรียกร้องให้เราเป็นคนแรกที่ให้อภัยเสมอ เพราะพระเจ้าทรงรักและให้อภัยเราอย่างไม่มีสิ้นสุด แม้เราจะกระทำผิดต่อพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พระองค์ไม่ทรงจดจำความผิดและไม่เคยถือโทษโกรธเคือง

บทสรุป

พี่น้องที่รัก การให้อภัยคือ เครื่องหมายของการเป็นคริสตชนที่เป็นผู้ใหญ่ ที่เอาใจใส่ต่อเพื่อนพี่น้องด้วยความรัก เป็นต้นในครอบครัว สังคมหรือหมู่คณะ เพื่อสร้างสัมพันธภาพใหม่ระหว่างสามีภรรยา พ่อแม่ลูก เพื่อนฝูง สมาชิกในคณะหรือแม้กระทั่งศัตรูให้กลับคืนมาอีกครั้ง บนพื้นฐานแห่งความรักแบบคริสตชนที่พระเยซูเจ้าทรงแสดงให้เราได้เห็นประจักษ์บนไม้กางเขน ในการให้อภัยผู้ที่ประหารพระองค์

คริสตชนแต่ละคนต้องมีความกระตือรือร้นที่จะให้อภัยเสมอ ให้อภัยทุกคนและตลอดไป เพราะแต่ละคนล้วนเป็นคนบาป เคยกระทำความผิดมาด้วยกันทั้งนั้น เราต้องการการให้อภัยและต้องเป็นคนแรกที่พร้อมจะให้อภัย “ ใครที่ไม่ยอมให้อภัย เท่ากับว่าเขาได้ทำลายสะพานที่ต้องใช้ข้าม ” ( Wilfred Peterson) และใครที่บอกว่า “ ฉันให้อภัยคุณนะ แต่ฉันจะไม่มีวันลืม ” นั่นเป็นวิธีพูดที่แสดงว่าเขาไม่ได้ให้อภัยเลย ดังนั้น จงให้อภัยและลืมความผิดของกันและกัน เริ่มจากในครอบครัว สังคมและหมู่คณะของเรา

คุณพ่อขวัญ ถิ่นวัลย์
danielkhuan@hotmail.com

วัดพระคริสตประจักษ์ นาบัว
9 กันยายน 2011