ราวๆ ปีละสามครั้งที่ครอบครัวของเราจะกลับมาพร้อมหน้าและร่วมอาหารมื้อเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข วันพ่อ วันคริสต์มาสและปีใหม่
และอีกวันก็คือวันแม่ วันนี้     แม้ทุกปีจะมีสมาชิกมาไม่ครบ เพราะต่างมีภาระ หน้าที่ และครอบครัว แต่เรา(สมาชิกส่วนใหญ่)
ก็นัดกันไว้ล่วงหน้าข้ามปี ว่า ยังไงต้องมากราบพ่อ กราบแม่ ขอพรและเติมกำลังใจแก่กันและกัน มากี่คนได้ก็ต้องมา
ปีนี้แม่แก่ลงมาก  มากจนผมแอบใจหาย.... ผมแอบเข้าไปดูห้องนอนของแม่กับพ่อ ไม้กางเขนและภาพพระเยซูยังอยู่ที่หัวเตียง
แตกต่างเมื่อตอนผมเป็นเด็กมาก ตอนนั้น เราไม่มีไม้กางเขนแต่มีรูปแม่พระที่สอดแนบไว้กับฝาฝากไม้ไผ่ มีใบลานและเทียนไขเล่ม
เล็กๆ เสียบแทรกตามช่องฝาใบตองกุงที่ใช้ไม่ไผ่จักสานแนบกันฝนลมโกรก
      กระเป๋าเอกสารใบเก่าของของพ่อซึ่งผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้ โอ...พ่อแม่ยังใชงานมันอย ู่ นั่นคือตู้หนังสือที่ผมใช้ทำเป็นชั้น
เก็บสมุดหนังสือที่ผมรัก ก็ยังอยู่ พ่อซ่ิอมใหม่แล้วใช้เก็บเสื้อผ้า ผมแอบเปิดดู ...... กลิ่นไอของความเป็นเด็ก เป็นลูกเล็กของแม่
มันหวนกลับมาอย่างที่ผมหลีกเลี่ยงไม่ได้..... หลังจากที่ผมตรากตรำกับการทำงานมานับสิบๆ ปี   วันนี้ ผมโชคดีกว่าพี่น้องทุกคนของผม
เพราะ ผมสัมผัสได้กับความรักของพ่อและแม่ ที่มีต่อลูกๆ  โดยเฉพาะบรรยากาศเก่าๆ เมื่อตอนผมเป็นเด็กตัวเล็กๆ ของแม่ บรรยากาศ
ของการของการร่วมกันกินข้าว ที่มีพ่อกับแม่คอยบอกพวกเราว่า กินกับข้าวน้อยๆ จะได้อิ่น (เพราะกับข้าวถ้วยเดียว ตั้งสิบคนกิน)
และอีกอย่าง  ผมโชคดีที่วันนี้...สลัดจากโลกของความวุ่นวายออกมาได้ โดยไม่ใส่ใจกับมันเลยแม้แต่น้อย..
ผมโชคดีวันนี้ ทีได้เห็นแม่มีรอยยิ้ม... ได้เห็นพ่อ และพี่น้องที่ผมรักยิ่ง มีความสุขและได้มา กราบแม่ร่วมกัน...
อย่างที่ผมบอก.. แม้พวกเขามาไม่ครบ แต่วันหน้า...น้องๆ ที่ยังไม่มา ก็ต้องมา...ผมคิดและหวังอย่างนั้น ...

ภาพที่ถ่ายได้จากฝีมือของพ่อน้องเกตุวดี... อิอิ(เต็มยศเล้ย )

ลูกชายผมสงสัยใหญ่เลย .. คุณพ่อ คุณแม่ คุณลุง คุณป้า กำลังทำอะไร...

ช่วงเช้าพ่อน้องกอล์ฟไปบันทึกภาพกิจกรรมในหมู่บ้านมาให้ชม

ที่วัดบ้านของเรา...ตึกคำสอนที่กำลังเร่งก่อสร้าง